Qiso jaceyl ah oo dhab ah: Wiil ka yimid baadiyo ayaa la kulmay nolol adag, shaqo raadis, iyo isbedel noloshiisa ku dhacay. Akhri qaybta 1aad ee qisadan xiisaha leh!
📖 Qiso jaceyl ah oo dhab ah qaybtii 1aad: Wiilkii danyarta ahaa ee magaalada beddashay
Magaceygu waa Najax, waxaan ahay 28 jir. Maanta waxaan idinla wadaagayaa qisadeyda nololeed—qiso ka bilaabatay baadiyo yar, balse igu hoggaamisay meel aanan filayn.
Waxaan la noolaa hooyaday oo deganeyd meel baadiyo ah. Noloshayadu ma ahayn mid sahlan, balse waxaan ku dadaalay inaan dhameeyo dugsiga Qur’aanka. Intaas kadib, waxaa jiray habaryartey oo ku nooleyd magaalo. Hooyaday waxay go’aansatay in aan u guuro si aan waxbarasho uga sii wato halkaas.
Aniguna waan ogolaaday—waayo mustaqbal ayaan rabay.
Safarkii ayaan galay, ugu dambeyn waxaan gaaray magaaladii. Habaryartey ayaa i soo dhoweysay, gurigeedana qol gooni ah ayay i dejisay. Waxay ii diyaarisay in aan college bilaabo, balse nolosha cusub waxay la timid caqabado culus.
Hooyaday ma ahayn qof dhaqaale haysta… xitaa lacagta waxbarashada mararka qaar way nagu adkeyd.
Waxaan bilaabay inaan si qoto dheer u fikiro. Ugu dambeyn, waxaan go’aansaday:
👉 “Waa inaan shaqeeyaa si aan naftayda u caawiyo.”
Subax kasta waxaan aadi jiray college, galabtiina waxaan bilaabay raadinta shaqo.
Maalin maalmaha ka mid ah, waxaan maray dukaan weyn oo dhar lagu iibiyo. Waxaan weydiiyay qiimaha dharka—laakiin ujeedadaydu ma ahayn inaan wax iibsado.
Ninkii dukaanka lahaa ayaa i yiri:
“Ma dhar baad rabtaa?”
Waxaan ku iri:
“Maya walaal, shaqo ayaan raadinayaa.”
Wuxuu qoslay si yar, kadibna wuxuu yiri:
“Magaaladan shaqo ma badna… aniguba dukaankan ayaan maalin iyo habeen joogaa.”
Waan mahadceliyay oo waan ka dhaqaaqay…
Laakiin si lama filaan ah, ayuu igu yeeray:
“Walaal, sug!”
Markaan u laabtay, wuxuu i weydiiyay:
“Adigu arday baad tahay… maxaad dhab ahaan u rabtaa?”
Waxaan ku iri:
“Dantu ayaa i keentay, shaqo kasta waan qabanayaa.”
Wuxuu yiri:
“Haddii aad habeenkii dukaanka ii ilaaliso, subax walba waxaan ku siin doonaa 20,000 shilin Soomaali ah.”
Waan yaabay… laakiin isla markiiba waan aqbalay.
👉 Taasi waxay ahayd fursaddii ugu horreysay ee noloshayda magaalo.
Markaan guriga ku laabtay, habaryartey iyo labadeeda carruur—Ikhlaas iyo Axmed—ayaa joogay. Qado ayaa la i siiyay, kadibna waan seexday.
Galabtii markii aan soo toosay, habaryartey ayaa timid. Waxaan u sheegay go’aankayga:
👉 “Habeenkii dukaanka ayaan seexanayaa, maalintii ayaan idiin imaanayaa.”
Laakiin arrintu si sahlan uma dhicin…
Habaryartey aad ayay u xanaaqday. Waxay si cad iiga diiday inaan meel kale seexdo. Xitaa waxay wacday hooyaday oo u sheegtay wax walba.
Hooyadayna way carootay.
Markii dambe, telefoonka ayaa la i siiyay. Banaanka ayaan ula baxay, waxaana hooyaday ku iri:
“Hooyo, tani waa fursad ii fiican… fadlan ha iga hor istaagin.”
Muddo yar kadib… ugu dambeyn way iga ogolaatay.
👉 Waxaan go’aansaday inaan bilaabo nolol cusub.
Inkasta oo habaryartey ay ka xumaatay, haddana waan iska indha tiray.
Habeenkaas… waxaan u socday dukaankii—anigoo aan ogeyn in go’aankan uu beddeli doono noloshayda…
(La soco Part 2… Qiso jaceyl oo dhab ah)
Haddii aad ka heshay qisadan, noo reeb comment halka hoose,
1: Ku qor magacaada
2: Emailkaada
3: Qoraalka aad rabto (comment) ee aad rabto in aad noo reebto. Hanaga baqiilin taa, waxay naga saacideysaa in aan qoraaladeena cajiibka aan sii hormarino.
Mahadasnid, Akhriste.